Mamma zijn

‘’Mamma! Ik ben wak-kerrrrr!” Het is half acht ’s ochtends. De dag is weer begonnen. Ik ben mamma, ik sta op met een, soms ietwat geforceerde,  lach. Weer een nieuwe dag.

De tweeling, waar ik de trotse mamma van ben,  is inmiddels vier jaar oud.  De meiden delen dezelfde ouders, hetzelfde huis, dezelfde opa’s en oma’s, maar toch gedeeltelijk niet dezelfde wereld. Bente is  een echte kleuter, ze gaat naar de basisschool en het gaat erg goed met haar. Elin doet ook erg goed haar best op school. Alleen is haar school gehuisvest in een revalidatiecentrum. Cognitief is Elin ook nog geen kleuter , maar een peuter.   Wat is dat soms moeilijk. Wat is dat vaak mooi. Wat ben je soms boos en verdrietig.  Maar wat ben je daarentegen vaak verschrikkelijk gelukkig.

Ik vind het moederschap het mooiste wat er is.  Alle cliches zijn waar, het is het mooiste maar ook het zwaarste beroep. Het zwanger worden ging bij ons niet vanzelf, maar mogen we achteraf niet klagen. Een jaar bloedprikken en pilletjes slikken, met als resultaat een superzwangerschap van vierentwintig weken. Vierentwintig weken van intens geluk.                                                                                                       

Ik vond het zwanger zijn erg gezellig, ik had altijd hele verhalen tegen de kindjes in mijn buik. Welke landen we gingen bezoeken, welke spelletjes we gingen spelen, ik vertelde over de familie en zong een heleboel liedjes. Ik droomde over het wandelen achter de wagen, over hoe ze zouden ruiken,  of ze op elkaar zouden lijken en hoe ze zouden klinken.  Totdat dat opeens abrupt stopte en we met een harde klap de medische wereld in vielen.

Bente en Elin wogen bij geboorte 840 en 650 gram. Ik voelde me na hun geboorte, en met onze eerste kennismaking echt nog geen moeder, ik moest ik volledig in de rol groeien. Twee blauwe wurmpjes onder bubbeltjespapier, in een couveuse met een blauwe lamp erboven.  Dat zijn toch geen baby’s? Geen blakende bolle roze snoetjes in schattige trappelpakjes? Als de zusters me aankeken en vroegen of ‘’mamma’’ ze misschien eten wilde geven, wilde ik soms bijna over mijn schouder kijken of mijn moeder misschien in de buurt was.

Nu bijna vijf  jaar later, voel ik me wel moeder.  De verantwoordelijkheid is af en toe best zwaar, en je wordt regelmatig op de proef gesteld.  Is je kind een spiegel van jezelf: of van je eigen moeder, van je eigen opvoeding? Hoor ik nu af en toe mijn eigen moeder in het spel van mijn eigen kind?                         Ik hoop het maar, dan weet ik dat ik het goed doe.. Als ik het maar half zo goed doe als mijn moeder,  komt het met de meiden best goed.

Marie