Mamma worden

Mamma worden, dat was altijd mijn grootste wens. Het verzorgen van en zorgen voor zat er al vroeg in bij mij. Hoe klein ik ook was. Als men mij vroeg wat ik later wilde worden, riep ik uit ‘’mamma!’’. Uren speelde ik met mijn baby pop. Ik verzorgde haar, verschoonde de luier, kamde de haartjes en deed haar elke dag schone kleren aan. De liefde die ik voor mijn babypop voelde,  had ik niet voor Barbies.  Ik deed wel heel stoer mee met mijn klasgenootjes toen ik de poppenleeftijd ontgroeid was. Ik had een door mijn moeder zelf in elkaar geflanst Barbiehuis in mijn kamer staan, één van een oud kastje, met een zelf gemaakt bed van piepschuim, waar ik best trots op was. Ik wist dat die echte  roze huizen met alle toeters en bellen heel veel geld kostten, en de liefde die mijn moeder stopte in mijn eigen barbiehuis, was mij meer waard.  Diep in mijn hart verzorgde ik toch liever mijn babypop, stiekem, als niemand keek.

Als puber was ik altijd in de weer met kinderen. Regelmatig paste ik op kindjes uit de buurt.  Ik  ging graag met mijn kleine neefje op stap en werkte in een sportschool als hulpjuf bij de zwemles.  Naast mamma, wilde ik  als kind ook juf worden. Mijn grote zus was politieagente, dat vond ik in mijn puberteit heel stoer. Nadat ik daarvoor was afgekeurd stelde mijn moeder voor om toch voor de PABO te kiezen,  en juf te worden. Achteraf te juiste keuze, zo kon ik van mijn hobby mijn beroep maken.

Tijdens mijn studie heb ik twee keer een uitstapje gemaakt naar Amerika. Daar ik was ik werkzaam als begeleidster op een zomerkamp voor kinderen. Een geweldige ervaring voor een twintigjarige. Die meisje in mijn groep, acht/ negen jaar,  waren acht weken van huis. Ik was dus een soort deeltijd moeder. Samen met nog een begeleidster zorgden we ervoor dat de meiden genoeg aten, dronken, schone kleren hadden, hun bed was opgemaakt,  heimwee en een huilbui werden getroost en natuurlijk dat ze heel veel plezier hadden.

Vaak moet ik nog terugdenken aan een gedachte die ik daar had, lopend over een grote grasheuvel, terug naar het huisje om voor de meiden truien te halen.Het was een beste wandeling zo in mijn eentje. We hadden een buitenactiviteit en het was behoorlijk koud geworden zo ’s avonds laat. Ik zei tegen mezelf dat ik best een goede moeder zou worden, die meisjes in de groep waren dol op me,  niks was mij teveel om goed voor ze te zorgen. Het ging me ook vrij makkelijk af.

Zorgen. Ik ben nu moeder van de mooiste tweeling van de wereld. Maar zorgen heb ik. Zorgen voor, en zorgen om..

Marie-José